Nevzat Demirtaş (Nadire Anamızla) Dedenizin Mirasını Devralan

Sultan Süceattin Veli Dergâhı (Ocağı) Postnişini

 Mehmet Demirtaş Dede’yle Söyleşi

Ayhan AYDIN

Sevgili Dedem, çok köklü bir geleneğin devamında büyük bir hizmet devraldınız. Sizin gözünüzde, geçmişte Nevzat Dede/Nadire Ananın üstlendikleri misyon neydi? Bir evlat olmanın ötesinde onlar nasıl bir geleneği yaşatıyorlardı? Siz onlar sağken veya sonrasında onların halkın üzerindeki etkileri konusunda neler söylersiniz?

Sevgili Ayhan Bey, yaptığın çalışmalarda başarılar diliyorum. Senin bu yaptığın çalışma özün meydana çıkmasıdır. Çünkü dedelerle yapılan sohbetler de öz bozulmadan yansır, gerçekler söylenir diye düşünüyorum,  ama süre çok az inşallah beraber oldukça, konuşuldukça güzel şeyler ortaya çıkacak.

“ YÜREĞİMDE İNCE DALLAR KIRILIR”…

Küçük Prense Mektuplar…(DENEMELER)

 UFUK ÇİZGİSİNDE BİR DÜNYA…

Ayhan Aydın

Bugün çok güzel bir Pazar günü. Kendi hayalimde yarattığım bir düş ülkesindeyim. Şu anda ne dik yamaçlar üzerine kurulmuş bir şato, ne Ortaçağ şövalyeleri, ne atları üzerinde kır gezisi yapan küçük prenses ve prenslerim var (Küçük Prens’im kıskanır mı yoksa? Ama yok o kıskanç değildir)… Ne dereler, ne ormanlar, ne ejderhalar var hayal âlemimde.  Ne insanların derisini geçip kemiğine işleyen Arizona çöllerinin sıcağı, ne bin bir şekillerdeki dev kayalar, derin vadiler, küçük dereler üzerinden bir gurup kovboy yol alıyor. Ben şu an Uzay Yolu’ndayım… Sonsuzluğun en iyi hissedildiği evrende türlü canlılar, türlü tehlikelerle karşılaşmak heyecanının getirdiği mutluluk ürpertiyor şu anda beni. Kaptan koltuğundayım. Dünyanın en beyaz, en büyük bulutları beliriyor ya şimdi karşımda, bunları hissetmem için bu yetmez mi? Hafif bir rüzgâr, katar katar getirip tam da bana doğru,  üstümü yorgan gibi sardı bulutlar gerçekten de. Bunlar büyük tarlalardaki papatya adaları kadar sevindiriyor beni. Bir de… Bir de… İçine baktıkça sessizleşen, derinleşen, tılsımına tılsım ekleyerek benzersizleşen bir ufuk çizgim var karşımda. Dünyam bu oluyor bir anda… Epey bir zaman olmuştu bu anı hayal etmeyeli, hem de yaşamayalı da…

Vatan nasıl sevilir?

Işıl Özgentürk - Cumhuriyet, 23 Eylül 2015

Bu ülkede kime sorsan, “Ben bu vatanı çok seviyorum” der. Şimdi sorularımızı sıralayalım: 
- Hiç Güneydoğu ya da Doğu’ya giden bir tura katıldınız mı? 
- Anadolu’nun en önemli uygarlığı Hititlere dair kaç heykel gördünüz, kaç kent gezdiniz?
- Hasankeyf’i biliyor musunuz? Gittiniz mi? Orada yapılacak barajın neleri su altında bırakacağını biliyor musunuz? Bununla ilgili herhangi bir yere imza attınız mı? Herhangi bir protesto eylemine katıldınız mı? 
- Selçuk-Efes’e gittiniz, kentin muhteşem genelevine hayretle baktınız, ilk tuvaletleri gördünüz mü? 
- Bodrum Kalesi ve Sualtı Müzesi’nde hayallere daldınız mı?

KURBAN VE BAYRAM…

Kurban Bayramının en güzel yanı kurban olarak nefsini kurban edip, fedakârlıkta bulunarak; birilerini sevindirmektir bence… Yüce Allah’ın ne koça, ne de deveye ihtiyacı vardır. İnsan olursa âdem, elindeki bıçakla değil; diliyle kanı, kini, nefreti, iftirayı, dedikoduyu yok edebilir, bir iyilik eylerse kurbanını kesmiş olur. Ne Sünnisi, Ne Alevisi, Ne Şiisi… Nefsinin kölesi olmuş milyonlar görüyorum karşımda… Hırsla, kinle, hatta nefretle dünyaya bakanların mahvettiği bir İslam Dünyası… İslam’ın değerleri denilen her şey ayaklar altında yok edilmiş durumda… Tüm İslam Âleminde kan ve gözyaşı var… İçindeki kavgacı, barbar ruhu yenemeyen eline bıçak alıp ha insan kesmiş, ha mazlum bir hayvanın canına kıymış ne fark eder? Kurbanın anlamını bilmiyorsa… Eğer insan olmaksa mesele, Allah’ın emrine haşa karşı gelemem, elbette kurban kesilir, mesele Hakk’a yaklaşmaksa, en güzeli paylaşmaktır. Rakı sofralarına meze yapılan kurban, gösteriş için kesilen kurban, kumarda kazanılıp kesilen mazlum hayvanlar, kan, kin, gözyaşı içinde irinli ellerde nurunu kaybeden kurban…

Param yok… Kurban kesecek gücüm de yok… Ama param olsaydı, hadi deyin ki Alevisin Bektaşisin be kardeşim… Varlıklı Aleviler de kurban filan kesmiyorlar artık… Onlar da düzene uydu, değerlerini yok ediyorlar, talan ediyorlar… Diyorsun… Barbarlığa, zulme karşı en büyük kurban İmam Hüseyin’in davasına ihanet ediyorlar… Diyorsun… Ben de diyorum ki ben olsam en çok ihtiyacı olanlara verirdim gücüm neye yetiyorsa… Mazlumlar, masumlar, kimsesizler, çaresizler ve gerçek ihtiyaç sahiplerine yani… Bu bayramda da; insan sevindiren, yararlı bir iş yaptım, deyip bayramı birilerine yaşatarak bayram sevincini içinde gerçekten hissedenlerden olun… Şimdiden iyi bayramlar…

Ayhan Aydın